Jullie zullen al wel ondervonden hebben, dat het koud is, zeer koud.

En sinds enkele weken heb ik er een vriend bijgekregen. Ik heb een klein tuintje en daar komt mijn vriendje iedere dag op bezoek.

Iedere dag komt er 1 vogel op bezoek. Het is een gewone zwarte merel.

Het is een echte omnivoor. Voor diegenen die niet weten, wat dat is, dat is iemand die alles eet. Die vogel heeft al brood, koekjes, rijstwafels met honing,  taart, kaaschips.... gegeten. Als ik buitenkom, verstopt hij zich onder de struiken. Ik heb de indruk dat hij precies al aan het verdikken is, Weldra ga ik hem nog op dieet moeten zetten.

Natuurlijk zou ik ook liever meer vogelkes zien, en als het kan een roodborstje of meesjes. Maar ja, ik ben al tevreden met mijn zwarte vogel.

Hoor juist op de tv, dat de mensen de koude en de winter meer dan beu zijn.  En dan er heel wat mensen depressief rondlopen. Ja, ik begrijp dat, maar ik heb dé oplossing.

Leg je in de zetel. Sluit je ogen en stel je voor dat je door de woestijn loopt, bij een temperatuur van 45°, blakende zon, nergens een wolkje te bespeuren. Je ziet niet anders dan zand om je heen.  Zand, zand en nog eens zand. En snikheet. Je hebt je laatste druppel water opgedronken. Je vergaat  van de dorst. Je zou er alles voor over hebben om wat verkoeling te krijgen en wat gewoon water.

Dus moraal van het verhaal. Wees content met de toestand waarin je verkeert. Hoe meer je jankt, hoe slechter.

Aanvaard het leven zoals het is, met zijn ups en downs.

En troost je, binnen enkele maanden, is het zomer, warm, en dan is er weer iets.